એડ્રેસ

પાડોશીનું બાળક રમતું રમતું ઘરમાં આવી ચઢે છે તું સોફા પરથી નીચે બેસે છે અને તરત તે તારા ખોળામાં
જેમ એક રાજા હકથી અને અદાથી ગોઠવાય એમ બેસી જાય છે . ઘરમાં નિર્દોષતાનું શાશન થોડી ક્ષણોમાં
સ્થપાઈ જાય છે . એ ખોળામાંથી ઉઠીને રમવા દોડે છે , પણ જેમ સંગીતકાર પાછા સમ પર આવી જાય એમ
એ ગમે ત્યાંથી પાછું તારા ખોળામાં આવી જાય છે તું ઉઠીને નાસ્તો લાવે છે પણ એ તો ડીશમાંથી ખાવાને
બદલે તારી અને મારી સામે ટગર ટગર જોયા કરે છે . એને પૂરી ખબર છે કે તું એને જરૂર ખવડાવશે .
હું એના જેવો શ્રદ્ધાવાન ક્યારે થઈશ એવો વિચાર આવે છે અને તું ડીશમાંથી લઈ એને ખવડાવે છે . હું એને ખભા
ઉપર ઊંચકીને ફેરવું છું . કાગડા ના ચકલીના અને વાઘ સિંહ ના અવાજોથી હસાવવાની કોશિશ કરું છું . એ રમે
પણ છે પરંતુ મારા ખભા કરતા તારા ખોળામાં એનું મન પરોવાયેલું રહે છે .
ખભો આકાશ આપી શકે અને ખોળો ધરતીનું વાત્સલ્ય .
એને ચકલીના અવાજો કરતા તારા પ્રેમાળ
હાવભાવમાં રસ છે . માનો ખોળો મંદિર ના ગર્ભગૃહ જેટલો પવિત્ર હોય છે એવું એ બોલતું નથી
માનો ખોળો એ તો દરેક ઘરમાં ઈશ્વરે આપેલું શાંતિનિકેતન છે એ તો એના રમતિયાળ ચહેરા પર લખેલું હોય છે

નવાઈ માત્ર મને એટલી લાગે છે કે એ માં વગરના બાળકની તું સાચ્ચે સાચ મા હોય એમ વર્તે છે ત્યારે થાય છે
ઈશ્વરના અનેક એડ્રેસ માં એક એડ્રેસ મારા જ ઘરમાં છે એ મને કેમ આટલું મોડું સમજાયું?

મુકેશ જોશી

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: