મેઘધનુષ

જીવનના 25માં વર્ષે એક કૌતુક થયેલું તે દિવસે એણે મને કહેલું કે આજે તારી સાચી ઓળખ મારા મમ્મી
અને પપ્પાને કરાવવી છે . હું ખુશીનો ડ્રેસ પહેરી એના ઘેર ગયો . એણે કહ્યું પપ્પા આ બહુ સારો કવિ છે અમારા
કોલેજમાં પણ એની કવિતાઓ વાંચીને બધા બહુ ખુશ થાય છે ભાષા ઉપર એનો સારો કાબુ છે . એના પપ્પાએ કહ્યું
વાહ આ તો ખુશી ની વાત છે . અમે ખુબ રાજી છીએ . પરિચય કરાવીને એ અંદર ગઈ પછી એના પપ્પાએ કહ્યું કવિરાજ
ખાસ તો એ કામ છે કે તમારે મારી દીકરીની કંકોત્રી લખવાની છે .

દર્પણ તૂટવાનો અવાજ મેં સાંભળેલો પણ આકાશ તૂટવાનો અવાજ પહેલી વાર . ઘણી હિમત કરીને લખી
એ ય ધ્યાન રાખ્યું કે અનુસ્વાર ઉપર ક્યાંક આંસુનું ટપકું ન પડી જાય . બે લીટીઓ વચ્ચે કોઈ ડૂમો ડોકિયું ન
કરી જાય . છેલ્લી લાઈન લખતા પહેલા એક વાર ખડખડાટ હસી લીધું એ હસવાનું સાભળીને એ લોકોને ય નવાઈ લાગી

જીવનનમાં પહેલી જ કંકોત્રી લખી . ઘેર આવ્યો . માં એ પૂછ્યું — કેમ કંકોત્રી લખવા ગયો હતો? મેં ડોકું ધુણાવ્યું . માં એ
આગળ ચલાવ્યું– તો તો આજે તને જમવાની ભૂખ નહિ હોય મેં પાછું ડોકું ધુણાવ્યું .તે આગળ બોલી –છતાં દૂધ ને ફ્રુટ રાખ્યા છે ખાઇશ તો જ ટકીશ .

પછી બોલી – હું તો અભણ છું તો ય તારી આંખો છેલા પાંચ વર્ષથી વાંચીને સમજી ગઈ હતી ને એ તો
ભણેલી હતી એને તારી આંખો વાંચવાનો સમય જ ન મળ્યો કે શું?

આજે પણ લોકો મારી પાસે કંકોત્રી લખાવા આવે છે ત્યારે વિચારું છું કે બે જણા વચ્ચે જયારે મેઘધનુષ રચાતું હોય છે ત્ય્રારે
કોઈકની રંગ ભરેલી થાળી ઢોળાઈ પણ જતી હોય છે અને ત્યારે પેલો 25 વર્ષ વાળો યુવાન મારી અંદરથી પૂછે છે આ તો
બીજાની કંકોત્રી છે હજી હાથ કેમ ધ્રુજે છે ?
મુકેશ જોશી

Advertisements

One Response

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: