મૃત્યુ ના દેવતાને સન્માન

ઘરની બારીમાંથી ડૂબતો સુરજ જોઇને જેટલું ઉદાસ નથી થવાતું એટલું કોઈના કંકુના સુરજને ડૂબતો જોઇને થઇ જવાય છે
ઈશ્વરને મન જિંદગીની જેમ મૃત્યુ પણ વરદાન જ હોવું જોઈએ નહિ તો ફ્રી માં બધાને તો ગીફ્ટ ના આપે .આવા અમુલ્ય વરદાનને શાપ માનનાર એક માણસ જ હોઈ શકે કઈ ઉમરે મૃત્યુ થયું જાણ્યા પછી તો આપણો પ્રતિભાવ નક્કી થાય છે . ઉમર નાની કે મોટી નક્કી કરવાનું આપણા હાથમાં નથી છતાં એ વિષે બેધડક વાતો કરી શકીએ છીએ . કદાચ કાળદેવતા ને મન કોઈ ઉમર નાની કે મોટી હોતી નથી. કાળદેવતા બર્થ ડે મીણબતી ઓ ગણીને નહિ પણ શ્વાસના વપરાઈ ગયેલા સિક્કા પછી એક પણ વધારાનો સિક્કો નથી આપતા એ દરેક વખતે આપણે કેમ ભૂલી જતા હોઈશું ? આપણો અફસોસ તો આપણે એની સાથે વધુ ન રહી શક્યાનો હોય છે દરેક મૃત્યુ ખાલીપો ભરી જાય છે એ સાચું છે અને એ ખાલીપો પણ સમય, વખત જતા ભરી દેતો હોય છે પણ દરેક મૃત્યુ વખતે મોટા ભાગે લોકો ઈશ્વરનો અભાર માનવાનું ચુકી જાય છે . છુટા પડવાનું જ છે એ નક્કી જ હોય તો પછી એની લંબાઈ નક્કી કરવાવાળા આપણે કોણ ? અને આપણી ધરેલી ઈચ્છા મુજબ કોઈ લાંબુ જીવે ને પછી મરે તો એ મુત્યુ બરાબર છે એવું સર્ટીફીકેટ પણ આપણે જ આપીએ છીએ એ પણ જાણે આપણે અમર હોઈએ એ અદામાં
આપણે હજી તો જિંદગીને જ સાચું સન્માન આપતા શીખ્યા નથી તો મૃત્યુ ના દેવતાને સન્માન મળે એ માટે એમણે કેટલા યુગો રાહ જોવી પડશે ?

મુકેશ જોશી

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: