મન

ન હોત તો જીવવાની મજા ન પડત અને છે તો સરખી રીતે જીવવા નથી દેતું શરીર ભલે રૂપાળું હોય
એના ઉપર રાજ કરવાનો હક તેને મળી ગયો છે એને દુખની કે સુખની કઈ પડી નથી તેને તો મસ્તી ચડે
છે તેની રીતે મોજ કરવાની વાંદરું કહો તો ય એને કઈ ફેર ન પડે અને વખાણો એટલે સરખું જ રહેશે એની
કોઈ ગેરેંટી નહી હજી સુધી ડોક્ટરોએ એને નજરોનજર જોયું નથી એમતો કોઈ મહારાજોએ પણ એને સામે ઉભેલું ,
બેઠેલું કે ઘોરતું જોયું નથી છતાં બધા કહેતા ફેરે છે કે કાબુમાં રાખો સાલું વાંચવા બેસી ત્યારેજ હિરોઈનના નામ યાદ
કરાવે ને વાંચેલું ભૂલી જવાય કથા માં બેસીએને ઓફિસની ઇન્ક્મ્તેક્ષ ના આકડા યાદ આવે ને ચહેરા પરથી શ્રદ્ધા
ના ભાવ જતા રહેને શંકા ઘેરી વળે એને વિચિત્ર ટેવ છે ના પડીએ તે પહેલું કરે તીખું ખાવાની ના પાડી હોય તે જ દિવસે
મરચું જોઇને લાળ પાડે ડાયાબીટીસ હોય તો ય છાને છાને પતાસા ના સપના બતાવે
વર્ષોથી ચાલતા સબંધો ઉપર કટાર ફેરવતા એને વાર ન લાગે
મને એને પર બહુ ગુસ્સો આવ્યો એટલે એક દિવસ મેં કોઈને આપી દીધું તેનાથી બે સચવાયા નહિ
એટલે મારે ના છૂટકે એનું લેવું પડ્યું હવે જુદી બળતરા થાય છે પારકું છે એટલે ખુબ સાચવવું પડે છે
પણ હા ત્યારથી કોયલના ટહુકામાં રસ વધી ગયો છે આવતા જતા ભૂલી ગયેલા ગીતો ગાવાનો જલસો પડે છે
કવિતાઓમાં તો રીતસર જ ડૂબી જવાય છે દરેક ફૂલ વ્હાલું લાગવા માંડ્યું છે આકાશ જાણે દોસ્ત બની ગયું છે
સાચું કહું તો કોઈનું મન લઇ ને આપણું આપી દેવામાં જે જલસો છે તે મોટા મહેલોમાં નથી હા દોસ્તો એને પ્રેમ કહે છે
પણ મનને કાબુમાં રાખવાનો આનાથી સુંદર ઉપાય બીજો કયો ?

 

ભરોસો

તમે મળ્યા તો સારું થયું અરે તમે મળો છો ત્યારે જ હું મારામાંથી બહાર નીકળી શકું છું
કોઈ ડોરબેલ વગર બારણું ખોલવાનું ગમે છે
તમે જાદુગર નથી પણ તમારા અસ્તિત્વમાં કશુક તો એવું છે કે થાય કે તમને તો બધું કહી શકાય
કોઈ સંકોચ વગર કોઈ છોછ વગર

કદીક થાય છે કોઈક દિવસ સુરજ નહિ ઉગે તો તમને મળીને મારી સવાર પાડી દઈશ
મારી ડાયરીનું પહેલું પાનું તમારા નામથી ભરીશ અને આજુબાજુ
મોગરાનું ફુલ ચીતરીશ પછી એ જ સુગંધ થી મારી કુંડળીના ગ્રહોને મહેકતા કરીશ
હું લઇ આવીશ પારિજાતના ફુલો ને ઓળખાણ કરાવીશ તમારી સાથે

મને ખબર છે કે તમારા એક સ્મિતમાં બોર્ન્વિટા જેવી તાકાત છે તમે જો હસી પડો
તો વર્ષો ની ઉદાસી બાય બાય કહી ને ચાલી જાય તમારી વાતોમાં કેટલી બધી
નવલકથાના પ્લોટ ડોકિયા કરતા હોય છે અને તમે જો ગીત ગણગણો તો વસંત
ને આવવાનું મન થાય છે જુના પીક્ચીરના ઘણા ગીતો તમારા ઉપર લખાયા હશે એવા
વિચાર આવી જાય છે તમારો ઠસ્સો અને રૂબાબ ફોટોફ્રેમ માં પણ પૂરો ક્યાં જીલાય છે ?

વેલેન્ટાઈન ના દિવસે કહેવા માટે કેટલું ગોખી રાખ્યું હતું પ્રેક્ટીસ પણ પૂરી કરી હતી
પણ ખરા ટાઈમેં જ ……………ત્યારે
આટલા બધા ગોખેલા શબ્દો આંખો બોલી બતાવશે ને આબરૂ બચાવશે એ તો ધાર્યું જ નહતું
બસ ત્યારથી હું જીભ કરતા આંખો પર વધારે ભરોસો કરું છું

મુકેશ જોશી

શોધખોળ

એ ભાઈ તમે મને ક્યાય જોયો હોય તો કહેજો ને !! હું કેટલાય સમયથી આ શોધખોળ કરું છું

હું ખોવાઈ ગયો નથી એ સાચું પણ હું મને જડ્યો નથી એ ય સાચું

ઘર ગથથું ઉપચાર તરીકે કોઈકે કહેલું કે આઇનામાં જો। તું તને જડી જઈશ ત્યારથી એટલેકે બચપણથી રોજ સવારે અને સાંજે બે
ટાઇમ આઈનો જોવાનો નિયમ રાખ્યો પણ એમાં તો પ્રતિબિંબ પડે પણ પેલો જણ ન મળે

કોઈકે કહ્યું કોઈની આંખોમાં જોયું
કોઈકે કહ્યું કોઈના શબ્દો માં જોયું
બધા ઉપચાર અજમાવ્યા

પછી તો કોઈ મોટા ડોક્ટર ને બતાવીએ એમ સમાજ ના વગદાર માણસોને પૂછ્યું એ લોકો તો હસીને બોલ્યા આવા પાગલપનમાં
રહીશ તો કશું મેળવીશ નહિ. જો સમાજ અમને ઓળખે છે, વાહવાહ કરે છે, અમને મળવા તલપાપડ હોય છે
એ જ સાચી ઓળખ છે તું જરા નામ કમાંઈ બતાવ , દામ કમાઈ બતાવ તો લોકો આપોઆપ ઓળખશે ને ત્યાં તારી શોધ
પૂરી થશે એ લોકો એ દવાનો ડોજ હાઈ કર્યો ઘરના અઈનાને બદલે સમાજનો આઈનો બતાવ્યો પણ પેલો જણ ન મળ્યો

પછી તો કોઈ નિષ્ણાત સર્જનને મળીને ફેસલો લાવી દેવો એવું વિચારી એક સંત ને મળવા ગયો તો ખબર પડી કે સંત તો જેલમાં
ગયેલા એમને શોધતા પોલીસને પણ દમ આવી ગયેલો પછી બીજા સંત ને ત્રીજા ને ઘણાયને મળ્યો બધા ને મળ્યા પછી એટલુ સમજાયું
કે એમને પોતાની શોધમાં ઓછો ને પોતાનામાં આવી કમી કોઈ શોધી ન જાય એમાં જ રસ હતો

જે પોતાની શોધમાં હતા એ લોકો ના સરનામાં મળતા ન હતા

છેવટે કંટાળીને મેં એક નિર્ણય કર્યો
આ જગત પાસેથી બધી આશાઓ છોડી દેવાનો બીજાની ટ્યુબ લાઈટ કરતા પોતાના બલ્બ ઉપર ભરોસો
રાખવાનો બીજાને પૂછવા કરતા જાતે જેવો જવાબ મળે તેવો પોતાને બતાવવાનો
ને માનશો દવા કારગત નીકળી ચાર આની જેવો ફેર દેખાવા લાગ્યો તે દિવસથી કોઈ નો જાખો જાખો અણસાર આવવા લાગ્યો

મને શ્રદ્ધા છે કે આ દવા કામ કરશે પણ જો ના થાય તો પાછો પૂછવા આવીશ કે

એ ભાઈ તમે મને ક્યાય જોય હોય તો કહેજો ને !! હું કેટલાય સમયથી આ શોધખોળ કરું છું

મુકેશ જોશી

પ્રેમાળ હૃદય

જીવનના હાજરીપત્રકમાં પ્રેમની સહી ના હોય તો એની નહી આપણી ગેરહાજરી ગણાય . કેટલીક વાર લોકો ધરતી પર બધું પામે છે પણ જવાના દિવસે યાદ આવે છે કે સાચો પ્રેમ કરવાનો તો રહી ગયો. કોઈને માટે આપણું હૃદય બેચેન ન થયું હોય , કોઈને માટે શાયરીઓ ગોખવાની ઈચ્છા જ ન થઇ હોય , ગમતા ગીતોની પંક્તિઓ એસ એમ એસ કરવાની  લહેરો ઉઠી જ ના હોય , જીવન કોઈને શરણે ધરી ને ધન્ય થઇ જવાનો  ધધકતો જ્વાળામુખી જ ન ભડક્યો હોય તો પછી તાત્કાલિક સીટી સ્કેન કરાવી લેવામાં જ ડહાપણ છે . આ એક એવી લાગણી છે જે પામવા માટે કુંડળીમાં ય સારા ગ્રહો હોવા જરૂરી છે . પ્રેમ પામવાની દોડ માં ઉતર્યા વગર જે ગમે  એને હૃદય ની લાગણી થી ભીંજવી દેવામાં જે મજા છે એ મજા લાખો કમાવામાં નથી . કોઈની સ્નેહલ આંખોમાં જીવનનો નકશો દોરીને જીવવાનો જલસો કમસેકમ એકવાર તો માંણવા જેવો ખરો . કેલેન્ડરના પાનાઓમાં તારીખોને ગુલાબી ક્રરવાનો અવસર માત્ર પ્રેમ જ આપી શકે . આંખોને પહેલીવાર આંસુનો સાચો પરિચય પ્રેમ જ કરાવી શકે . ઘડિયાળના કાન્ટાઓમાં સતયુગ નો ચહેરો જોવાનો મોકો તો પ્રેમ જ આપી શકે . જયારે લેવા કરતા આપવા નો મહિમા વધવા લાગે , પોતાની કરતા અન્યની જિંદગી વહાલી લાગે,  જતું કરવામાં કઈ જતું નથી  એવું મહેસુસ થવા લાગે  તો સમજવું કે આપણે પણ બગીચાના માણસ છીએ . ક્યારેક ફુલ ખીલશે એવી આશા રાખી શકાય  પ્રેમ થાય છે ત્યારે પ્રકૃતિનો કોઈ અંશ પણ હરખાતો હોય છે અને એજ જગ આખામાં સમાંચાર  આપી દે છે કે બે જણા વચે સંગીતના સુર વાગી રહય છે અને લોકો એ બે જણ વચે નું તત્વ શોધવા ધમપછાડા કરે છે . દરેક  લોકોને મંદિર બનાવવા  નું આ કળીયુગમાં તો પોસાય જ નહિ એટલે પ્રેમની પ્રાણપ્રતિષ્ઠા કરીને હૃદય ને મંદિર બનાવવા જેવો એક રસ્તો પંસદ કરવા જેવો છે કે ઈશ્વર કદી પૃથ્વી પર આંટો મારવા નીકળે ને થાકે તો આવા એક હૃદય માં રોકઈને રાતવાસો કરી શકે . કદી જાતને પુછવા જેવું છે કે આપણે ત્યાં એ રોકાય એટલું પવિત્ર અને પ્રેમાળ આપણું હૃદય છે ખરું ?  

મૃત્યુ ના દેવતાને સન્માન

ઘરની બારીમાંથી ડૂબતો સુરજ જોઇને જેટલું ઉદાસ નથી થવાતું એટલું કોઈના કંકુના સુરજને ડૂબતો જોઇને થઇ જવાય છે
ઈશ્વરને મન જિંદગીની જેમ મૃત્યુ પણ વરદાન જ હોવું જોઈએ નહિ તો ફ્રી માં બધાને તો ગીફ્ટ ના આપે .આવા અમુલ્ય વરદાનને શાપ માનનાર એક માણસ જ હોઈ શકે કઈ ઉમરે મૃત્યુ થયું જાણ્યા પછી તો આપણો પ્રતિભાવ નક્કી થાય છે . ઉમર નાની કે મોટી નક્કી કરવાનું આપણા હાથમાં નથી છતાં એ વિષે બેધડક વાતો કરી શકીએ છીએ . કદાચ કાળદેવતા ને મન કોઈ ઉમર નાની કે મોટી હોતી નથી. કાળદેવતા બર્થ ડે મીણબતી ઓ ગણીને નહિ પણ શ્વાસના વપરાઈ ગયેલા સિક્કા પછી એક પણ વધારાનો સિક્કો નથી આપતા એ દરેક વખતે આપણે કેમ ભૂલી જતા હોઈશું ? આપણો અફસોસ તો આપણે એની સાથે વધુ ન રહી શક્યાનો હોય છે દરેક મૃત્યુ ખાલીપો ભરી જાય છે એ સાચું છે અને એ ખાલીપો પણ સમય, વખત જતા ભરી દેતો હોય છે પણ દરેક મૃત્યુ વખતે મોટા ભાગે લોકો ઈશ્વરનો અભાર માનવાનું ચુકી જાય છે . છુટા પડવાનું જ છે એ નક્કી જ હોય તો પછી એની લંબાઈ નક્કી કરવાવાળા આપણે કોણ ? અને આપણી ધરેલી ઈચ્છા મુજબ કોઈ લાંબુ જીવે ને પછી મરે તો એ મુત્યુ બરાબર છે એવું સર્ટીફીકેટ પણ આપણે જ આપીએ છીએ એ પણ જાણે આપણે અમર હોઈએ એ અદામાં
આપણે હજી તો જિંદગીને જ સાચું સન્માન આપતા શીખ્યા નથી તો મૃત્યુ ના દેવતાને સન્માન મળે એ માટે એમણે કેટલા યુગો રાહ જોવી પડશે ?

મુકેશ જોશી

શોલે

શોલે 3 ડી એટલે મામા ના નવા ઘરે કંસાર ખાવાની મજા ફરી એકવાર ટાઈટ સ્ક્રીપ્ટ અને દરેક ફ્રેમમાં પ્રસાદીનો
પડીયો ગોઠવ્યો હોય એવો આંખ અને મનનો જલસો માણ્યો બે કોન્ટરાસ્ટ વચ્ચે થી પ્રગટતું સોદર્ય અદ્બુત અને અનુપમ
હેમામાલિનીના હોળીના રંગ અને જ્યા બચ્ચન નો સફેદ રંગ , હોલવાતા દીવા અને માઉથ ઓર્ગનનું સંગીત
વીરુ ની રસિકતા અને જય ની રોમાંસ પ્રત્યેની ઉદાસી, બે ચોર (જય વીરુ) અને પોલીસ ઇન્પેકટર (ઠાકુર) ની જુગલબંધી
કિચુડ કિચુડ હિંચકાનો અવાજ અને પવનના સુસવાટા આ બધુ નવા રંગ રૂપે ચશ્માં (3 ડી) ના પહેરીને જોઈએ એટલે ઓર મજા

પિક્ચર જાણે નવ રસના ઘડાથી ભરેલું હોય એવો અનુભવ અમજદખાન ના ડાયલોગ કે સંજીવકુમારનો સખત ચહેરો હંગલ સાહેબનું
મસ્જિદના પગથીયા ચઢીને (દીકરાના મૃત્ય પછી) પાછા જવું
મેં દોસ્ત કા સાથ તો ના નીભા સકા પર દોસ્ત કે સામને જા રહાહુ વો ભી કોઈ કમ ખુશી નહિ કહીને આંખ મીંચતા અમિતાભ ને જોઈ સંભળીને
આંખ ભરાઈ આવે ખાસ તો ત્યારે જયારે સિક્કાની બંને બાજુ એક જ છાપ હોય દોસ્તીની અદ્ભુત પરાકાષ્ટા

કદાચ દરેક સીન પર લખવાની મજા આવે પણ શોર્ટ માં એટલું જ કે દેવદૂતો પૂછે કે હે ભગવન અમે આજે ફ્રી છીએ તો શું કરીએ
અને ભગવાન કહે તો પછી શોલે જોવા જાઓ કારણકે ફિલ્મોમાં પણ શાશ્વત સોદર્ય રેડવાનું મને ગમે છે

આંખો અને હ્રદય

આંખોને સંબોધીને હ્રદયે કહ્યું : બહુ નસીબદાર છો તમે . ક્યારેક હિમાલય દર્શન કરો છો તો ક્યારેક ગંગા દર્શન
અરે રસ્તામાં કોઈ સરસ ચહેરો જોવા મળે તો કેવું ટગરટગર જોયા કરો છો ક્યારેક એ ચહેરા માટે રાત રાત ભર
જાગો છો એના માટે કોઈ સરસ કવિતા વાંચો છો . કેટલા બધા ચહેરા તમને ગુલાબ જેવા દેખાય છે . તમને થાક પણ નથી લાગતો ? આંખોએ હ્રદયને જવાબ આપતા કહ્યું . અમે નસીબદાર તો ખરા જ પણ સાચું કહીએ તો એક સરસ ચહેરા ની પાછળ
એક સુંદર હ્રદય ની તલાશ કરીએ છીએ જેથી ઓ હ્રદય તારી કંપની તને મળી જાય . કદાચ સાચી લાગણી
મળી જાય તો તું (હ્રદય) મંદિર બની જાય અને એમાં સ્વયમ પરમ ના પગલાનો અવાજ સંભળાય પછી અમારે બીજા ચહેરા
જોવાની જરૂર નહિ પડે પછી તો એ જ હ્રદયની લાગણી તે ગંગા અને એજ ચહેરાનું સ્મિત તે હિમાલય .
આંખોના જવાબે હ્રદય ગદગદિત થઇ ગયું અને એટલું જ બોલ્યું : ગયા જન્મથી આ કામ તમે થાક્યા વગર કરો છો .. ખબર નહિ
તમને સફળતા ક્યારે મળશે ? આંખોએ કહ્યું : હ્રદય , તું તો જાણે છે કે એક સાચો સ્નેહ પામવા થોડાક જન્મો ફરવા પડે
તે ફરીશું . પણ પ્રેમી તો મીરાંને મળ્યો તેવો મળશે ત્યારે જ અમે અમારી જાતને મીંચી દઈશું 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.